wnuczka

Wnuczka. Przemożna ilość uczuć

We mnie schowanych.

Ona jak ziarenko co wykiełkowało z ziemi.

Listków parę.

Dumne imię Wiktoria

W tej łagodnej dziewczynce ujęte.

Oczy, czarne świecidełka,

Brąz prostych włosów,

Łagodność i mądrość kobiety

W dziecku.

Jakże miła dla serca,

Jakże ciepła osoba.

Radość i spokój stoicki.

No i upór, jakżeby inaczej.

Ma rodzina wszak pełna jest nim.

Dobra wesołością,

Nieśmiała istotą. Wiktoria.

Następne części: wnuczka

Komentarze (7)

Bettina 2 miesiące temu

To po ukraińsku jest napisane?

Bettina 2 miesiące temu

Bardzo podobne do najlepszych poetow ukrainskich..

Hanna 2 miesiące temu

nie, jestem Polką, :)

Bettina 2 miesiące temu

Ok. Mnie irytuje trochẹ, naturalnie, że trochẹ - ta ostatnia ukraińska poezja, bo tak czekam , kiedy ktos te Ukrainẹ odczaruje.

piliery 2 miesiące temu

Fajne ale "ma rodzina pełna jest nim" ("stoickim spokojem") jakoś mi nie pasuje.:(

Hanna 2 miesiące temu

upór, tym moja rodzina

piliery 2 miesiące temu

"pełna jest nim". Myślałem, ze to świadomy zabieg. Tymczasem to, niestety, "udziwaczenie".

Komentarze (7)