wnuczka
Wnuczka. Przemożna ilość uczuć
We mnie schowanych.
Ona jak ziarenko co wykiełkowało z ziemi.
Listków parę.
Dumne imię Wiktoria
W tej łagodnej dziewczynce ujęte.
Oczy, czarne świecidełka,
Brąz prostych włosów,
Łagodność i mądrość kobiety
W dziecku.
Jakże miła dla serca,
Jakże ciepła osoba.
Radość i spokój stoicki.
No i upór, jakżeby inaczej.
Ma rodzina wszak pełna jest nim.
Dobra wesołością,
Nieśmiała istotą. Wiktoria.
Następne części: wnuczka
Komentarze (7)
To po ukraińsku jest napisane?
Bardzo podobne do najlepszych poetow ukrainskich..
nie, jestem Polką, :)
Ok. Mnie irytuje trochẹ, naturalnie, że trochẹ - ta ostatnia ukraińska poezja, bo tak czekam , kiedy ktos te Ukrainẹ odczaruje.
Fajne ale "ma rodzina pełna jest nim" ("stoickim spokojem") jakoś mi nie pasuje.:(
upór, tym moja rodzina
"pełna jest nim". Myślałem, ze to świadomy zabieg. Tymczasem to, niestety, "udziwaczenie".
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania