Woda wie wszystko

Woda zna imiona tych,

którzy skoczyli bez lęku,

ich sny opadają na dno jak martwe gwiazdy,

ich głosy toną w czerni

razem z ostatnim oddechem.

Byłem chłopcem, który liczył krople deszczu,

wierzył, że potrafią mówić.

Ale one zawsze opowiadały tylko o końcu,

o rzece, co nie prosi o nic,

o morzu, które zabiera wszystko.

Pewnej nocy stałem na brzegu,

pusty jak kieszenie martwego człowieka.

Woda szeptała: „chodź,

znam wszystkie twoje sekrety,

znam każde twoje imię”.

Ale nie skoczyłem.

Jeszcze nie.