Woodstock

Odgłosy walki wybudziły mnie z płytkiego snu. Dwóch kolesi biło się koło mojego namiotem, a chwilę później na niego wpadli. Byłem zaspany i skacowany, ale postanowiłem zareagować.

– Co wy odpierdalacie? – zapytałem zachrypniętym głosem.

Przerwali bójkę i spojrzeli na mnie ze zdziwieniem.

– O co ci chodzi? TO JEST WOODSTOCK! – powiedział jeden z nich, wpatrując się we mnie tępym wzrokiem.

– No i co z tego, że to jest Woodstock? Czy to upoważnia was do wpierdalania się na mój namiot? Co to za pokrętna ćpuńska logika?

– Masz jakiś problem, chłopaku? TO JEST WOODSTOCK! – powiedział inny, starszy mężczyzna siedzący z ukulele przy ognisku. Wszyscy oni byli z jednego obozu.

Widziałem, że dalsza dyskusja nie ma sensu. Zbyłem to milczeniem i udałem, że idę dalej spać. Nie byłem już w stanie zasnąć. Atmosfera stała się zbyt napięta. W bojowym nastroju wyczekiwałem na kolejną zaczepkę z ich strony. Słyszałem, jak ktoś krząta się koło mojego namiotu. Wyjrzałem i zobaczyłem, że naznosili mi przed wejście różne śmieci. Nie było tego dużo: zaledwie kilka butelek i puszek po piwie. Nie wiedziałem, czy ciągnąć dalej ten konflikt, czy dać za wygraną i udawać, że nic się nie stało. Ich grupa liczyła przynajmniej piętnaście osób. Ja przyjechałem z dwoma kolegami, którzy teraz skacowani spali w swoich namiotach. Czułem, że muszę coś zrobić. Podszedłem do ich grupki liczącej w tej chwili z siedem osób i zapytałem…

– Który ćpun z waszej ekipy położył tam te śmieci?

Nikt się nie odezwał.

– To ty? – podszedłem do pierwszego z brzegu chłopaka, który momentalnie spuścił wzrok.

– TO JA! – Usłyszałem potężny głos, a chwilę później z czteroosobowego namiotu wyszedł monstrualny ćpun. Sam nie byłem mizernej postury, ale wiedziałem, że z tym osobnikiem nie mam szans. Byłem jednak przygotowany na takie okoliczności. W nogawce miałem schowany scyzoryk. Podbiegłem do kreatury i jednym szybkim cięciem rozpłatałem mu brzuch. Z jego wnętrza wypłynęła lawina flaków, ekskrementów i krwi.

– O stary, jesteś jednak swój chłop! Witamy w naszym obozie – powiedział jeden gościu koło ogniska, ten z ukulele.

– Nie zależy mi na waszym uznaniu. Chcę tylko, żebyście uprzątnęli swój chlew koło mojego namiotu.

– Nie zrobimy tego. To robota Janusza. To on naznosił tam te śmieci. Nie będziemy sprzątać za niego, a on też nie będzie sprzątał, bo chyba nie żyje.

Byłem zrezygnowany. Nie miałem zamiaru spać w namiocie otoczonym przez śmieci. Wczołgałem się do truchła Janusza i zamierzałem zasnąć, ale nie byłem w stanie. Moi cholerni sąsiedzi przez całą noc śpiewali „Morskie opowieści”. Miałem wrażenie, że te zwrotki nigdy się nie skończą. Więcej już tu nie przyjadę.