Wór z obrusami

Przyniosłem do domu stolik. Dwie nogi przywiązał, pewnie poprzedni właściciel, do pobliskiego drzewa. Dziwny to zabieg, bo jest to jedyne w okolicy drzewo. Pędzę wyjaśnić, iż przez okolicę rozumiem uliczkę, przy której mieszkam, trzy kolejne uliczki w prawo i cztery w lewo. Jeśli kogoś ciekawi, jak szeroko od siebie są rozstawione uliczki, to szerokość wynosi najczęściej dwa podwórka, czyli układ mniej więcej taki: uliczka, podwórko z domem, ogrodzenie, podwórko z domem, ogrodzenie, uliczka.

Stąd moje zaskoczenie, iż ktoś zdecydował, że stół najlepiej przywiązać będzie do drzewa w mojej okolicy. Z drugiej strony, jak o tym myślę, może był to zabieg celowy. Może komuś szkoda było zostawić w odległej, leśnej krainie kawałek ciosanego, rzeźbionego, bejcowanego i solidnego drewna, dlatego stwierdził, iż tutejsze drzewo to miejsce doskonałe. Ktoś przecież ten stół przygarnie.

Nie był to stół zbyt głodny, gdy przyniosłem go na chatę. Zjadł raptem jeden obrus, a właściwie obgryzł dokładnie koronkowe zdobienia, jednolity materiał zostawił na podłodze. Nigdy nie miałem stołu, a obrusy znalazłem nie dalej, jak wczoraj. Jakieś to dziwne zrządzenie losu, że właśnie wczoraj, zupełnie przypadkiem, cały worek, pełen obrusów, leżał pod moim domem. Jakby ktoś wiedział. Jakby ktoś wiedział!

Wybiegłem szybko na zewnątrz. Obszedłem dom dookoła, ale nie znalazłem nikogo, kto by się czaił lub patrzyć w okna. Wróciłem szybko do środka, a tam stół już brykał po salonie. Rozwalił przy tym wszystkie doniczki. Tak wesoło machał nóżkami, że ciężko było powiedzieć: przestań. Coraz więcej ziemi na podłodze, coraz szybciej bryka, coraz bardziej połamane liście kwiatów - dopiero ten widok lekko mnie obrał na cel emocjonalnej eskapady. Poczułem lękliwość przed karą, którą wymierzą mi rodzice, gdy ujrzą, że oto wszystkie kwiatki leżą na podłodze. Szybko jednak odpędziłem strach. Rodzice nie wrócili od parunastu nocy i może nie wrócą już wcale. Jednak emocjonalna eskapada trwała dalej: poczułem smutek, bo były to kwiaty, które lubiłem. Było mi ich szkoda. Jednak odpędziłem od siebie także smutek. Przecież były to tylko kwiaty. Nawet, jeśli stół połamał ich liście, wciąż mają korzenie, które zasadzę pod płotem i wtedy urosną nowe liście, a po nich kwiaty. Zresztą, lepiej będzie im na dworze. Eskapada trwała dalej, bo następnie pojawiła się złość na stół, że tylko po tym, jak go przygarnąłem, zrobił nieporządek. A po złości pojawiła się znowu obawa, że poczuję, jak drętwieją mi ręce i jak bardzo szeroko otwieram oczy. Potem poczuję bardzo wyraźnie powieki i zadarte do góry brwi, a potem poczuję, że zagryzam wargę, a z wargi płynie cienka strużka krwi. Potem poczuję, że jest mi zimno w stopy, a gorąco w głowę i będę miał mokre plecy, a potem znowu mnie przewieje, a ja upadnę na podłogę i jak się obudzę, to w domu będzie jeszcze większy nieporządek.