Wracając wciąż uciekam

Nic się nie zmieniło, jak dwadzieścia lat temu

Afryka wciąż pachnie tak samo. Przyjechałem;

francuski lekarz nie żyje, a ja wciąż pamiętam,

mam nawet tamten kawałek metalu i nie palę.

Jedenaście kilometrów wgłąb rzeki Kongo –

Matadi – zapach spalonej ziemi, piwo z butelki

i dziewczyny. Natrętna ciekawość. Pogoń

za kawałkiem innego życia. Komary.

Barman, czarny, jak samo piekło, proponuje

seks z siostrą. Pytam o Julię, pewnie nie pamięta,

skąd mógłby wiedzieć, że dzisiejsze babcie,

były jak królowe nocy, nienasycone.

Szczerość zniknęła, dolar oglądany pod światło,

żyruje wyczekiwanie. Wracam do hotelu, rano samolot.

Panienka z recepcji ma wielkie, chcące oczy. Wow!

Wbiegam na piętro, i to akurat dobra wiadomość:

dziś będę spał sam.