Wraz ze słońcem

Złociste pola wiatrem muskane

Sięgają daleko ku krańcowi wzroku

Niebo zalewa się odcieniami pomarańczu

To słońce zanika - jak stare wspomnienie

Powietrze przesycone ciepłem i tęsknotą

Wypełnia płuca, czyniąc w nich rozkwit

Cudowne promienie chowającej się gwiazdy

Wraz z ciepłem ślą szepty pożegnań

Widok to tak zwyczajny, a zarazem niesamowity,

Iż jest miodem na obecny ból

Nawet posoka - wciąż z ran cieknąca

Komponuje się tu pięknie - jak szkarłatny nurt

Wiem, że odchodzę, iż to koniec nadchodzi,

Jednak nie mam żalu i nie czuję strachu

Co miałem przeżyć, dawno przeżyłem

Życie to było niczym czarna herbata z miodem

Raz to gorzkie, a raz to słodkie

A czasami w sam raz

Lecz prawdziwe szczęście wydobyłem

Dzięki pamięci o Memento Mori

Tak więc leżę w bezruchu i spoglądam przed siebie,

Rozpływając się jak marcowy lód

Widzę tylko ciemne barwy nieba,

Po czym odchodzę wraz ze słońcem

Tam, gdzie powstała śmierć.

I narodził się cud.