wrażliwa. uczuciowa. poetka.
wpatrzona w jesień
za mgleniem
w tę co zbraknienia otula
wpatrzona w każde jej drgnienie
w każde z tak barwnych rozczulań
w mienienia kruche
w rozbłyski
powrotów bycia przy sobie
w jaką pogoda ją zmyśli
i w słotność
na niepogodę.
Komentarze (13)
Słotość 👌 obiecująca... 😏
Młoda. Kobieta. ;)
Dzięki Jag.
No, fajny wiersz, taki słodkosłotowy.
Czyli taki jakim miał być, dziękuję :)
W tytule i szczególe słowa doskonale wtapiają się w jesienne klimaty i odzwierciedlają osobliwości ludzkiego istnienia. Intymna, osobista relacja oparta na przemijaniu i tęsknocie “zbraknienia” oraz zachwytu nad mgnieniem natury… „każde jej drgnienie”.
Tekst operuje pięknymi neologizmami i metaforami… „mienienia kruche”, „rozbłyski powrotów” i zatrzymuje w powrotach i trwaniu przy drugiej osobie niezależnie od kapryśnej aury, którą metaforycznie nazwano „pogodą” i „słotnością”.
Pozdrawiam
Hej :)
Jak dobrze przeczytać jak widzisz ten wiersz. Jak zawsze zresztą, dziękuję i również pozdrawiam.
I jeszcze dopiszę, że akurat to, że zwróciłaś uwagę na neologizmy jest dla mnie bardzo ważne. Jakoś tak same mi się nasunęły, bez kombinowania... i byłam ciekawa jak wybrzmią i czy trafią.
Z jakąż przyjemnością czytałem ten wiersz... Piękne neologizmy, utajone rymy i rytm. Brawo!
Dziękuję piliery.
Cieszę się, że ładnie Ci się poukładał do czytania :)
piękny wiersz, gra, kołysze, cichnie i zamiera w pytaniu-kodzie, którą wymyśliłaś tak, że otwiera. wspaniale! max
Dziękuję bardzo :)
Roma 🌹🥺
Paris_Catacombes czego dusza pragnie? :)
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania