WRÓĆ

WRÓĆ

Wróćcie to wszystko,

co wyszło, gdy spałem,

gdy uchodziłem w bezwstydne

pragnienia, przez drzwi otwarte...

Wróć w bieli płatku,

w śnieżnobiałym wichrze.

Wróć i ty, czasie,

złamana wskazówko.

Wróćcie wspomnienia,

roztwórzcie mi oczy...

...na drzwi otwarte, spróchniałą

już przeszłość...kurz w sercu

listów, obdartą komodę...

...i teraz lepiej, i świeczka ożyła,

zrodziła cienie, poznaję, już jesteś,

przez drzwi otwarte...dziękuję,

że weszłaś, zamknij je, proszę,

nie umkną mi cienie...

...zupełnie nasze, piruet

realny w rytm bicia

serca nieotwartych listów...

tańczące cienie, zamknięte

w komodzie, w zbyt starej nocy,

a nie chce się spać...

...lecz to już było, wspomnienie

wyblakłe zatarte w liście,

w literze dla kurzu, przecinek

sennej, wypalonej głowy.

Stracona, odeszła w bezwstydne

pragnienia.

Wstanę nad ranem, a noc

tak odległa, taka

niepodobna, w cieniu...

pierzchła, i umarła

świeczka, uciekłaś w płomieniu

tlącej się przeszłości...

Wróćcie wspomnienia,

roztwórzcie mi oczy...

...roztwórzcie drzwi...

...i wróćcie to wszystko,

co wyszło, gdy spałem,

gdy uchodziłem w bezwstydne

pragnienia, przez drzwi otwarte...