Wrzaski uczuć pomieszanych

Poplątane, wołające

Sznurki uczuć zaplątane,

Krzyczą w ciszy konające,

Aby były ratowane!

Pęknie bomba ich stlumiona,

Pozostanie szara nicość.

Zazdrość szepce, iż zraniona,

Będzie serca wprawiać w głuchość...

Do cichego jej skomlania

Dołączyła się udręka

Twierdzi: Mocno żem skopała,

Tego, co za pieniądz klęka...

Chciwość wbiła złote miecze,

Które godność rozrywają,

Ona biedna wolno drepcze,

Z pola bitwy jest przegraną...

Złości oczy- jak szatana-

Biją, krzyczą, zamrażają !

Skruchę zgniotły, bo w Tyrana

Swym oddechem zarażają!

Ból poszarpał wrogo duszę,

Co skrzywiła smak wesoły,

Cień cierpienia stworzył kusze,

Której strzał jest dozwolony...

Wszystko budzi gorzki płacz...

Człowiek wiecznie jest w żałobie,

Kłótnia uczuć niczym kat,

Co miłością nie odpowie...