Wspólny krok, szacunek i czas.

Nie w uniesieniu, co trwa chwilę,

Lecz w każdym kroku, w każdej mili,

Gdy idziesz obok, dając siłę,

By wspólnie dotrzeć, gdzie marzyli.

​Szacunek to jest dłoń podana,

Gdy droga stroma i daleka,

To obecność – nie na kolanach,

Lecz serce przy sercu człowieka.

​Więc niech ten marsz

przez życie całe,

Będzie świadectwem naszej wiary,

Że małe rzeczy, nie te wielkie,

To najcenniejsze w świecie dary.