(współ)życie

Agnieszka podchodzi do okna

spogląda na księżyc

światło delikatnie przenika twarz

czuje dotyk nieznanego kochanka

jego ciepło rozchodzi się po całym ciele

mówi

istniejesz tylko w tym świetle

zbyt krótko bym mogła uwierzyć

rano opowiada sąsiadom o cudownym zbliżeniu

kłamiesz kłamiesz wariatko…

lecą ostre słowa

Agnieszka zamyka się w ciemnym niepokoju

mówiąc do czterech ścian

czy ludzie żyjąc tylko prawdą

nie są tak naprawdę martwi…