Wstań!

Wigilijnej wieczerzy nadszedł czas.

Tylko jedno nakrycie, na ciebie czekało.

Choć ratowałam, krzyczałam wstań!

W agonii byłaś, w ten święty czas.

Przy wigilijnym stole opuściłaś nas .

Nie wiem dlaczego zabrał cie czas.

Na świecie miałaś już tylko nas!

Z roku na rok, rodzina cała, w ten święty wieczór nad grobem twym łkała.

I tak odeszłaś bez pożegnania, pozostawiając pustkę i żal.

I patrzysz z góry, czekając na kolejną duszę do nieba bram.