Wszystek jeden.

Ktoś zabrał wszystek kolor ze ścian,

że o sprzętach nie wspomnę.

Ich brak doskwiera mi bardziej,

niż nagły przypływ.

Ktoś zabrał poduszki, więc śpię na dywanie,

jest zdrowo i prosto mi jest, więc niebawem

zabraknie również wymówek.

Na ile starczy mi tych, sprzed miesiąca?

Na kogo zgonie rozkład spokoju?

Kiedy nastąpi pierwszy kontakt,

między stopami a kolejną rozmową,

którą zakończę, gdzieś tak od środka.

Więc ktoś poprzestawiał mi przestrzeń,

teraz zaczyna się od przedpokoju.

I żeby dojść że sobą do porozumienia,

muszę poruszać głową do zewnątrz,

wyrzucić z niej wszystko, co znam.

Ktoś zabrał mi nawet książki.

I zwiał.