wszystko jest w nas, ale nas czasami tam nie ma

nigdy nie widziałam anioła w locie, stojąc na rękach, by dotknąć stopą nieba

nigdy nie mijałam przy drodze drzew, przywiązanych do człowieka

widziałam jednak

wiatr, co włosy rozpuścił i potargany do domu wracał

deszcz, który do stóp padał, nie mocząc pięt w kałuży

i nas

przez dziurkę, od klucza odlatujących gęsi

chociaż klamka już zapadła, w naszej pamięci

dzisiaj idę kasztanową aleją

pomiędzy cieniami traw zaschniętych

nie drzew

drzew już dawno w nas nie ma