Wtorek

Siedzę.

Udaję, że jest dobrze.

Jestem wczorajszy.

Ktoś obiera pomarańcze obok —

duszą mnie zapachem.

Uśmiecham się.

A oczy mówią co innego.

Palce cisną po prawdzie

na klawiaturze.

W budowlanej stołówce

przez okno patrzę na rusztowanie.

Hak na dźwigu kołysze się na linie —

jak moja równowaga w środku.

Ktoś coś powiedział.

I nic mi to nie mówi.

Nie wiem, ile wczoraj wypiłem.

Więcej niż przedwczoraj.

Mniej niż w niedzielę.

Tego nie wiem.

Nawet nie mam papierosa.

Kładę na chleb kiełbasę —

bez masła.

Na stole stoi zimna woda —

syczy gazem w plastikowej butelce.

Łapczywie chcę się napić.

I być już po przerwie.

Niezauważony.

Komentarze (8)

Marzena godzinę temu

🙂 czyżby ilość wrażeń przerosła twoją moc?

Tkors godzinę temu

Nie ma takiej opcji dla mojego jezyka
Co wisi na linie jak na haku ;)

Marzena godzinę temu

Przypomniałeś mi czas mojej praktyki na odlewni. Owszem śmierdziało ale mnie takie zapachy jakoś przyciągają. Podobnie jak zapach rozcieńczalnika albo lakieru bezbarwnego. I pamiętam do dziś jak na stołówce dawali nam świeże bułki z masłem i pasztetem i ciepłe mleko. Już chyba nigdy więcej nie jadłam takich dobrych bułeczek. Fajny tekst. Przyciąga mnie twoje pisanie:)

Tkors godzinę temu

Odlewnia żeliwa?

Marzena godzinę temu

Tkors aluminium też

Tkors godzinę temu

Marzena wszystko to kruchość

Marzena 46 min. temu

Tkors wiem wiem ale czasem zycie jest jak stal, wszystko zależy od zawartości węgla.

Tkors 36 min. temu

Marzena w piecu.

Wtorek

Komentarze (8)

Napisz komentarz