Wulkany

Niezależnie od religii, w którą człowiek wierzy,

Bóg, bogowie, duchy - każdy ludzkość mierzy.

W nagrodę za dobro dom i jadło przywołuje,

A za zło okropność w życiu ludzkim konstruuje.

Za grzechy, winy, kłamstwa skrywane przez ciała i słowa parawany,

Bóg, bogowie, duchy - ktoś stworzył wulkany.

Okropne to twory, tworzące wycieki lawy,

Której nurt niszczycielski tworzy ogień żwawy.

Wokół góry magmę tworzy, nikt temu nie dopomoże,

Każdy przy niej w jednym worze - spłonie, stopi się i umrze.

Jednak dodać można tu z garstką otuchy,

Że wulkany piękne, drodzy Bóg, bogowie, duchy.

W końcu rzadka to rzecz jest w naszym świecie dużym,

Że coś co tak niszczy, umie jeszcze tworzyć.

Magma przecież piękna, błyszcząca z daleka,

A gdy wulkan wygaśnie, turysta nie zwleka

I na wulkan wspina się w swej odkrywczej sile,

By wraz z naukowcem zbadać kształt i działanie w chwilę.

Kiedy magma zaschnie, tworzy kształty i wzniesienia,

Które krajobraz zmienią, upiększą zaraz, teraz.

Niczym zwykły człowiek lub dzielny człek - artysta,

Wulkan niszczy, by piękno pozostawić na zgliszczach.

Każda erupcja piękna ale straszna,

Bóg, bogowie, duchy, lekarz powie - basta!

Nie idź tam, nie eksploduj, nie wyrzucaj magmy!

Przecież wygasły jesteś, wulkanie, bardziej składny!

Lecz każdy ma u siebie własny wulkan przecież,

A erupcje różne - raz na rok lub codziennie też.

Bóg, bogowie, duchy - stwierdzą, rzecz naturalna,

Że codzienna erupcja jest chora i niemoralna.

Zamiast tworzenia lawa tylko niszczy,

A o chorobach i konsekwencjach każdy lekarz piszczy.

Wielu się zgodzi, raporty i dowody doda,

A ktoś dalej erupcję wywołuje, osoba stara czy młoda.

Czy może, czy nie może,

Czy chcę, czy też nie.

Erupcje nasze w życiu wciąż są na świecie.

Dlaczego? Skoro każdy mówi że to źle na pewno.

Bóg, bogowie, duchy, lekarz wiedzą:

To przyjemność...