Wybrana

W rękach tyrana z lodu skuta,

Stałam się marionetką,

Niczym pajęczak snuje nić

Z krwi i złudzeń moją egzystencję.

Zerwał sznury złotej wolności,

Głos uwięził w klatce z cienia,

Wystawił na pośmiewisko tłumowi bez twarzy,

Bez litości, bez wahania.

Jednym skinieniem palca z kości

Potrafi złamać skrzydła anioła,

Porzuca w kąt jak zużytą zabawkę,

Z uśmiechem, bez słowa.

Bo dzisiaj nie liczą się

Uczucia i godność człowieka.

Obelgi niczym kamienie z diamentu

Ranią moją twarz jak płatki róży,

Kukiełką jestem z porcelany, bez wartości,

Złamana, bezsilna, w prochu leżąca.

A ja pięścią w stół uderzyć nie mogę,

Powiedzieć "dość" głosem gromu,

W każdej chwili

Mogą odebrać mi głos,

Pozbawić resztek godności.

Oni bawią się losem jak pionkami,

Wystawiają na próbę siłę ognia,

I tą fałszywą litość dają...

Niczym jad węża zatruwają duszę.

Autor wiersza

Damian Moszek.