Wybrzeże Zachodnie ma koszt

Złote światło błyszczy w moich włosach,

Ale to nie słońce —

to światło neonów, które nie znają wstydu.

Tutaj wszystko jest piękne,

nawet smutek ma dobrą stronę twarzy.

Na Wybrzeżu

nawet ból przychodzi w wersji „deluxe” —

z drinkiem w dłoni,

i szeptem:

„Zostań jeszcze chwilę.”

Mówią:

tu spełniają się sny.

Milczą:

że najpierw trzeba za nie zapłacić

sercem, skórą,

czasem i duszą.

Byłam dziewczyną z kartki pocztowej,

z pocałunkiem w czerwonej szmince

i pustką w walizce.

Wierzyłam, że miłość jest autostradą,

którą można jechać bez zatrzymywania.

Ale każdy raj ma bramki.

Każda noc — rachunek.

I choć morze szepcze jak kochanek,

a wiatr nosi słowa piosenek,

które znam na pamięć —

wiem już,

że Wybrzeże Zachodnie ma koszt.

A ja płacę go codziennie

szeptem.