Wybudowałem pomnik

Wybudowałem pomnik słabszy niźli z piasku

Stawiłem go sobie sam dziś rano o brzasku

Mniejszy niż neutrina, na ułamek sekundy

Więc na pewno nie przetrwa do następnej rundy

Póki żyję, to żyję sobie taki mały

A gdy umrę, to zginie wszystko, umrę cały

Tylko imiona moje przez lat dwadzieścia pięć

Przetrwają na nagrobku, jak będzie ludzka chęć

Czasem kapłan w mej intencji odprawi modły

Rzadziej powoła się na mnie jaki człek podły

Nie dowiedzą się o mnie na innej dzielnicy

Bo przeczytają i zapomną czytelnicy

A ja, ludzik skromny i z niziny społecznej

Delektując będę się cieszył w ciszy wiecznej

Bo jak już mam umierać, to raz a porządnie

Umrzeć i żyć dalej jest wielce nierozsądnie.