wychodzę nie wrócę

stoję na górze wołam cię

poezjo szczęścia

poezjo bólu

wołam nie potrafię

zbyt wiele na sercu

myśli różne niebo te same

jak zmienić świat

w modłach trwam

gdy dobry Bóg

nie wysłuchuje ich

idę drogą własną drogą

porzuciłem dawne życie

luksus pełne szkło

nabrałem odwagi na taki krok

żyć w zgodzie z innymi

nie być lepszym

takim zwyczajnym podobnym naturze

kocham ludzi obrazy dookoła

wołam nikt nie słucha

nikt nie czeka jestem sam