Wycirus. 👤

Powiesiłem kapotę.

Wytarta tak jak i ja.

Czas odpocząć,

wymamrotalem.

Nie odezwała się.

Lekko przeciągnąłem dłonią.

Jakby się wzdrygnęła.

Czego? zapytałem.

Lekki ruch rękawa

niczym westchnienie.

Daj spokój,

przecież wiem,

pamiętam.

Oboje wyglądamy,

jak wyrobnicy.

Wszedłem do pokoju,

półmrok, prawie subtelny

w swej wymowie .

Słońce wpadające przez okno,

niemal matowe.

Chryste!

Co ja mam teraz robić?

Spojrzałem na scianę,

na tę fotografie, latami

patrzącą na mnie.

Jest taka sama.

Pamięć, to

koszmarne narzędzie,

wybiórcze, jak inkwizycja.

Zawsze ma ostatnie słowo.

Cisza przytłacza,

pustka rani.

Odwracam głowę, patrzę

przez otwarte drzwi,

wisi niczym ochłap,

moja kapota.

Robi mi się przykro,

wyciągam rękę i

lekko muskam.

Jest zawsze przy mnie,

jak koszula, otuli o nic

nie pytając.

Najbliższa ciału.

Jest tylko moja.👤