Wydarta z otoczenia

Struktura duszę rozdziera

Na części, które sama wypuściłam

W dal — bez ognia, bez iskry

Która kiedyś była biciem serca

A ma postać?

Jak w snach — lecz to nie sen

Unosi się tam, gdzie ją skierowałam

Na obcej, milczącej orbicie

Tam, gdzie łza nie spada — tylko pęka

Tam rodzi się mgła

Z mojego oddechu wyklęta

Czai się jak strach, który znam

A ja?

Wdycham smak własnych wyborów

Zniszczonej przez świat —

Której sama otworzyłam drzwi

Żywa

Lecz martwa postać