Wydzieranki

Wchodzę do marketu

Zakupić nowe szklanki

Patrzę a tam ludzie

Robią wydzieranki

Prawdziwa sztuka

Jakby nie spojrzeć

Prawdziwa sztuka walki

Jak na Wielkiej Wojnie

Idę alejkami

(Gdzieś między jajkami a lejkami do kawy)

Okiem spozieram

Tak ostro to nie było

Nawet za Hitlera

Ten się wydziera, tamta się wydziera

Baba facetowi telewizor z rąk wydziera

Wydzierają sobie wszystko

Banany

Firanki

Stają na lodówkach

Na półkach

Stają w szranki

Wydzierają się tak głośno

Że aż pękają szklanki

Moje serce też się drze

W rozdzierającym wrzasku

Po te szklanki czekam tu

Od samego brzasku

Przybyłem po nie tutaj

Aż z samej Warszawy

Bo akurat taki

Komplet mi się marzył

Teraz to ja mam już

Tylko w oczach szklanki

Dzięki ludziom

Którzy robią

W markecie wydzieranki

A mogli by

Po prostu

Zostać w domu

I robić wydzieranki z papieru

Po kryjomu

Podchodzę do wydzierającego się faceta i wyciągając mu przed nosem cebulę się pytam:

– Chcesz wydrzeć?

– Tak!

– To się zamień w wydrę!...

Tak jest w Polsce zawsze – czy zima czy wiosna

Gdy padną dwa słowa –DZISIAJ PROMOCJA