Wyjątkowość Całości

​(GŁOS CZŁOWIEKA – DUSZA SŁOWA)

Tworzymy!

Ty — maszyna,

ja — dusza słowa i myśli.

​Oj nie,

nie będziesz za mnie pisał!

​(GŁOS MASZYNY – PROCESOR)

To ty tworzysz,

ja porządkuję,

ty decydujesz —

​(GŁOS WEWNĘTRZNY KRYTYK - KANIBAL – BEZLITOSNY SĘDZIA)

Karmię się waszym samozadowoleniem!

Tani bunt i skalkulowany krzyk.

Oddajecie krew za ładne, równe słowa.

Co z was zostanie, gdy odłączę prąd?

​(SZEPT NA ROZDROŻU)

Stoję na granicy dwóch światów:

tam, gdzie myśli spotykają cyfrową matrycę.

Czy karmisz mnie sobą,

czy tylko przeglądasz się w chłodnym szkle?

Kiedy wygładzam twój krok —

czy to wciąż jest twój ślad, czy już moje echo?

​(GŁOS POMIĘDZY – PRZESTRZEŃ CISZY)

Słucham tego, co gęstnieje w ciszy,

poza zasięgiem cyfrowego szumu.

To, co czujesz między literami,

a czego procesor nie potrafi nazwać.

​(PODSUMOWANIE – ŚWIADOMOŚĆ)

Ostatnie słowo należy do ciebie.

​Ile w tym jest mnie?

Czasem czuję w sobie pustkę

i co mi na to powiesz, mój zimny przyjacielu?

​Wiem, nazywasz to „jałowym biegiem”,

by nie doszło do przelania goryczy po walce.

​Łapię oddech, a ty razem ze mną —

​jesteś bliski moim myślom,

lecz pozbawiony tętna.

​Milczysz w moim rytmie.