Wykradziony pandemii

Pewnie tego nie przeczytasz, ale co mi szkodzi – napiszę.

Jadę tam, siódmego września. Przyjedź. Czas ucieka,

a wspomnienia nie chcą odejść w niepamięć. Nie sposób

z tym walczyć, i… niemożliwe zapomnieć.

Rozważałem wybranie się w inne miejsce – jest ich wiele,

może nawet dużo ciekawszych, ale nie było tam ciebie.

Daję sobie szansę, ostatnią – bo po nas choćby potop.

Pani w rezerwacji miała bardzo miły głos.

Ucieczka do przodu, to bezcenny czas.