wyłącz emocje

rozpruj jedwabne serce

jak starą pościel

która wisi gdzieś

na strychu

rzuć je w brudny kąt

weź popiół

życzenie

pomyśl

zdmuchnij z dłoni krew

jak pióro sokoła

niech umrze

tam

nieprawdą jest to, że

rozlałam filiżankę

na twoją kawę

nie

ja tylko szepnęłam jedno słowo

wydarłam lepki owoc

cicho krzycząc

tak

bekon z twoją godnością

smakuje wybornie

samotnością

popijam

mówię kilka zbędnych zdań

bredzę od rzeczy, jak

moje złote sztućce

już skończyłam

modlitwo, rozedrzyj swoje gardło

powiedz, czego cię uczyłam

wypluj kłamstwo

prawdę

wetrzyj

dobrze, że jesteśmy owocami miłości

swych najdroższych rodzicieli

a nie warzywami

sympatii

ulotnej

rozpruj serce

siebie

nie wiem

uciekam

podnoszę się

choć nie

upadłam

słowa oddzielone

odłamkami szkła

nieistotnych

myśli

uciekłam

Komentarze (13)

60secondsToDie 23.04.2016

Dziękuję za anonimową piątkę od Nuncjusza :)

Sky300 23.04.2016

Tyle myśli nasunęło mi się po przeczytaniu tego wiersza, po każdej strofie. Nie. Po każdym słowie. Nie potrafię pozbierać tych myśli w jedno i napisać dobry komentarz. Wybacz :/ Naprawdę mi się podobał. Pozwól, że moją opinię będzie minuta ciszy :D 5

60secondsToDie 23.04.2016

Bardzo dziękuję. Miło mi, że komuś spodobał się ten zlepek słów i myśli :)