Wymiotę miłość z mego domu.

Strzepnęłam dziś z dłoni twoje pocałunki.

Czas nasz się już skończył smutną serenadą.

Cień szkicuje jeszcze znajome rysunki,

lecz wspomnienia kurzem po kątach się kładą.

Wymiatam z tarasu, wyznania miłości.

Czepiają się szczotki z tłumioną rozpaczą.

Macham energiczniej, bliska łez ze złości,

wmawiam sobie cicho – nic dla mnie nie znaczą.

Odkurzaczem wciągnę wszystkie sny spod łóżka,

nasycone szeptem , czułością dotyku.

Kilka wpełzło jeszcze pod moją poduszkę.

Kysz – gardło zdławione od niemego krzyku.

Uschnięte uśmiechy upchane w wazonie,

sypią na podłogę poczerniałe wargi.

Nic już dziś nie mają na swoją obronę.

Wrzucę je do kosza, głucha na jęk skargi.

Wytrzepię też pościel z naszej namiętności.

Niech ją wiatr rozwieje unosząc za góry,

aby nie bolała po nocach czułością,

wspomnieniem twych dłoni i tęsknotą skóry.

Wszystko lśni czystością, tylko pod stopami,

mały okruch ciebie został na dywanie.

Siądę i poczekam, aż staniesz pod drzwiami.

Chcę wrócić do życia w naszym bałaganie.