Wyprawa na Enceladus

Cisza między ziemią a księżycem

Jeszcze spuścić mgłę na zmierzch

I można wejść świadomie w sen...

Poczuć jak szklane kamyki lapilli

Drzemiąc kołyszą duszę

A niebezpieczny blask spełnienia

Zbliża się na palcach by oślepić

Wolno spływającą lawa myśli

Napina lekko umysł i ciało

Otulając bezszelestnie

Zabiera w podróż ukojenia

Jak śpiący wulkanolog zmysłów

Powyginany rozkoszą w przypływie

Wracać obudzony jasnością świtu

Żeby czekać na kolejny taki sen...