wyrwane z pokoju zwierzeń

w tyle rzeczy wierzę i tylu oddaję -

w człowieka, księgę, w kosmos, DNA wrośnięcia

to wszystko, z czym się liczę, niesie się w krwiobiegu

tworzy mnie i buduje, lecz abym w ruinę,

w zgliszcza nie obróciła powstałej konstrukcji,

muszę pieczę mieć nad nią, czyli kochać siebie,

nie pozwolić naruszyć, uszczknąć sprzeniewierzyć...

chociażby pod rygorem zmarszczonego czoła

i brwi nagle ściągniętych świata, który zdobył

w swym wątpliwym mniemaniu pewność, że ma w rękach

bicie mojego serca