Wytępiony szlak

Brak szacunku — wartością,

Wartość — potępieniem.

A gdy wichry nadejdą,

Piorun uderzy zwątpieniem.

Gdy kawałki serca ulatują,

Tam kreacja swe łzy rozświetla,

Wraz z powabnym strumykiem

Kreuje się złota forteca.

Emocje zrzucają pancerze,

Jak twarde kamienie ustają,

A dusza — ta czysta — marnieje,

Gdy brud wewnętrzny rozmnażają.

Te „nieludzkie” życia postacie,

Gdy tak smętnie świecą tandetą,

To budują z kropli wartości

Ścieżkę nazwaną rzeką,

Która jedyną nadzieją pozostaje.

Czy szlak nie został wytępiony…?