Xiążnik

Otwieram xiężyc – same strony jasne;

Przeczytam cały, nim słońce mi zaśnie...

Nocą na niebie w całą xiążkę wskoczę!

Jej ciemną stroną oczy zauroczę...

To, co tu jasne, tam znów ciemne bywa;

Ja klucz uniosę, ze snu, do praw-dziwa...

Xięgi pożądam, może sam napiszę?

Piórem pradawną ponazywam ciszę...

Xięga zamknięta na stuzamek stary –

W tej xiędze dziwy, w tej xiędze są czary...

I tylko xiędzu czytać w niej się godzi:

Tak mówią starzy, a nie wierzą – młodzi!

Drugą młodością niczym stroną płyty

Pijany, krągłe będę macał byty,

Xiążę samozwan, na koguta skale;

Może odpadnę, może wyjdę w cale?

Xięga otwarta – same strony puste;

Ta xięga tylko posrebrzanym lustrem!

Ja ją zapiszę, mity sypnę nowe,

I rzucę w niebo, czarne, głębinowe!...

Komentarze (11)

rozwiazanie 25.07.2022

Masz ogromny dar opowiadania, czytając Twoje wiersze zmieniam się w słuch.5. Pozdrawiam. ?

Pobóg Welebor 25.07.2022

Bardzo mi miło ?
Masz cudny awatar ?
Pozdrawiam również ?

Marek Żak 25.07.2022

Hej, nowe słowo:). Wiersz magiczny, jak u ciebie. Czy poetron to już ustalone, jako poeta, czy jakaś jego odmiana, bo proponuję "wierszownik":)

Pobóg Welebor 25.07.2022

Nie, poetron to nieokreślony bliżej byt. Poeta to kiedyś był "rymarz", będzie w Sztuce Wiersza II. Słowiarz to też fajne słowo. Wierszownik bardziej pasuje do czegoś innego moim zdaniem, ale może być wiele określeń na to samo ?
Dziękuję, pozdrawiam ?

Pobóg Welebor 25.07.2022

Xiążnik to tyle co bibliotekarz, jak sądzę.