Xiężycowe bajo toczy się dalej

Skądś wzięła Xięga czysta chciałbyś więc do-wiedzy?

Za-słuchaj słów mych brzęków, oraz milczeń miedzy...

Matka bogów licznych, wróż dla wszystkich po-bytów

Świata jasnego, kromie nocy tych Zakrytów,

Którzy Zakryci matką Noc przedświatową mają:

Praw boskich w xiędze mianych wcale nie uznają...

Lecz nie o nich to bajo, lecz o Matce-Xiędze

Jako to o Niej bają nasi ziemscy xiędze.

Bóg Xiądz mężem Jej, bożyc zasię Xiężyc synem;

Kto ją zrodził, pozszywał, co było pra-czynem?

Przeznaczeniem człowieka, boga, nawet czarta

Każda mówi stronica, śpiewa każda karta!

Na papiórze spisana, z Drzewa Świata rodem,

Lub z paproci co rosną Drzewa tego spodem...

Śnićmi pilnie związana z Czasu Snu wysnutych,

Jaki czas to przed czasem był – dowiedz się u tych,

Co Śniącymi się zową; wielka to nauka,

Lecz ciekawy docieknie, chocia się naszuka...

A jak bogiem się stała ta xiąż, rodzicielką?

Drzewo Życia jest żywe, co tłumaczy wielką

Tajemnicę tę prawie. Sama ona czyta

Siebie; tak rodzi ludzi, roślin wszelkie żyta,

Zwierząt, bogów podniebnych; Xiężyc Jej odbiciem,

Bo i synem najstarszym; wszelkim włada piciem

Życiodajnym i gorzkim, lecz przeciwcem przy tym

O tym powie się indziej, że jest nieużytym.

Boć on szczęścia własnego w Xiędze nie posiada,

Przeznaczeniem nie związan, więc wolnością włada!

On jest xiążką, xiążęciem; strony jej to puszcze

Ze srebra całe; blaskiem swoim rodzi kruszcze

W ziemi. Ale do matki jego powracamy:

Kto ją wielką sporządził, xięgę nad xięgamy?

Czy to mąż jej Xiądz pisarz, aby miał gdzie pisać?

Nie, nie mogę, wybacz mi, tego tu napisać.

Jednak tajność ci powiem, jedną, nad tajniami:

Ziemia jest ową Xięgą, my z niej, zapisami!