Z Dziejów Wielkiego Rybaka Pana wodnego Świata

“Niech ryby nie tracą nadziei

albowiem nadejdzie taki dzień kiedy głośny ucichnie, a cichy się nagłośni” (Ps 11,1)

Był żył sobie Karp, co się odział

w skórę Rybaka.

A że dumny i pyszny niczym

przymorski sutener, mianował się królem wszystkich ryb i panem rzek, mórz jezior i stawów.

Rybaków przepędzał z brzegów swojego królestwa, rozrywał ich sieci, a złowione wskrzeszał wrzucaniem do wód.

Rybacy rozzłoszczeni stratami

postanowili go zgładzić, uprzednio upokorzając drwinami.

Na głowę założyli mu koronę z glonów, owinęli siecią, i wrzucili do jeziora. Prześmiewczo wykrzyczeli, aby wracał do jego królestwa.

Trzeciego dnia od utopienia rzekomo był widziany jak zjadał glony z korony.

Po kilku latach od tamtego tragicznego wydarzenia, każdego roku, poruszeni jego poświęceniem dla ocalenia karpii, wrzucają kukłę rybaka do jeziora i wieczerzają glony, a karpie o północy zanoszą dziękczynienie, tak głośne, że odbite od fal niesie się po wszystkich zarybionych wodachświata.

Podobno ma się pojawić

z powrotem, aby wiecznością wyzwolić karpie z morderczych sieci i haczyków, a wyzwolone będą na wieki młodymi złotymi karpiami.