Z dziennika Campanelli

Przez chwilę patrzył na Ziemię z utęsknieniem

I jakby stał na niej czuł się.

Przeszkadzać się zdawała tylko pusta przestrzeń paru świetlnych lat.

Nieświetnych lat.

I zdawał się łkać wewnętrznie nad urojeniami swymi.

Tak samotny jak i sam nie był już dawno.

Tylko czekać, aż zacznie marzyć.

Gdzie jest lepszy świat?

Umrze tu w poszukiwaniu,

Choć spełniony, to smutny,

Gdy ostatni raz żal ściśnie żołądek.