Z leniwej pasji do życia

tak sobie żyję i prawie nie

czasem wiążę buty, ale częściej chodzę w klapkach

dookoła ludzie cierpią, ten na tory, tamten na linę

inny jeszcze w chemii szuka ukojenia

do utraty tchu

a ja wychodzę na balkon i patrzę na sześć pięter w dół

uśmiecham się do tych co na sekundę przed plaskiem

postanowili żyć i od tej pory nie przejmować problemami

przecież życie takie krótkie w marnowaniu na głupoty