Z mgły się wyłoniłeś

Stałam na skraju lasu,

nagle zobaczyłam,

jak z mgły się wynurza

Twoja postać wysoka.

Może bać się powinnam?

Ale się nie bałam.

Pachniałeś leśnym runem –

takiego Cię chciałam

poznać i nic więcej.

Rękę wyciągnąłeś,

ja Ci swoją podałam.

Uśmiechnąłeś się do mnie,

ja swój uśmiech Ci dałam.

– Co pani tu robi? –

zadałeś pytanie.

– Może czekam na pana?

Czy pan szukał mnie

w tym lesie?

– Nie, szukałem siebie,

bo już zapomniałem...

Szukałem wspomnień,

które we mnie siedzą,

szukałem odpowiedzi

na trudne pytania,

ale nie znalazłem.

Aż pośród tej mgły

ujrzałem panią –

i nagle poczułem,

że już szukać nie muszę