Z okazji światowego dnia poety, wszystkim życzę weny.

POSZUKIWANIA

Chodzę niespokojnie, szukam jej po kątach

nasłuchuję kroków na drewnianych schodach.

Może po alejkach parkowych się błąka

drżąc jak liść osiki w tych jesiennych chłodach…

Może mi wypadła z torebki w tramwaju

i piechotą wraca gubiąc się w uliczkach.

A jeśli dopiero dotrze do mnie w maju,

kwieciem obsypana jak biała księżniczka?

Sprawdzam jeszcze półki w hebanowej szafie.

Bo jeśli odeszła na zawsze znudzona,

że mimo jej pieczy, pisać nie potrafię,

zabrała w walizkę wiersze, rozżalona.

Jestem zdruzgotana, żyć bez niej nie umiem

bo zawsze wieczorem tuliła do siebie.

Przystaję co chwila w żałosnej zadumie.

Kiedy jej zabraknie, kto wesprze w potrzebie…

Nagle cichy chichot dobiega mnie z dala.

Siedzi sobie wena na stalówce pióra

i pyta ze śmiechem ta mała mądrala…

„A ty co zgubiłaś, żeś taka ponura…?”