Z panem Konstantym o tym co boli

I.

Patrz pan, panie Konstanty,

wczoraj, w wieczornej godzinie,

w puszce pełnej gadów, jadem przepalonej,

tańcowały diabły na cieniutkiej linie.

Pluły w twarz obiadnikom, na wszystko gotowe.

Boruta z Asasellem, czerwoni od pasji, *

rozdawali dary na czterdziestym czwartym

polu skradzionych nadziei.

Durniom rozdziawionym rozkładali karty.

I, panie Konstanty, wierz pan albo nie,

rozdając czarne buty i masę portfeli,

wiedzieli dokładnie, kto czego chce.

Trzymali się zawsze prawniczej litery.

A wielu chciało wszystko. Pieniędzy i sławy,

ciała pięknej kobiety lub nerwów ze stali.

Inni chcieli być prawem,

(bo mit mądrość utrwalił -

prawo to władza i pachnie ciężką forsą,

której nikt nie ogranicza i nikt nie odbiera).

Dostali, co chcieli, dziś noszą brzemiona

prawa takiego, jak je, kto rozumie;

a rozumie, jak chce, dla swego patrona,

skrytego w piekielnej, nieziemskiej skorupie.

Na koniec wystawili, na stołecznym corso,

kamasze poety, steranego wierszem.

Poezja musi umrzeć! Krzyczeli w mikrofon.

Niech buty świat rozdepcze, niech sczezną wraz z rymem!

Opluli je dokładnie, obśmiali, wydrwili.

Lecz buty poety błyszczały najpiękniej,

więc wielu było takich, co by je nabyli.

Wprost z butonierki wyjęte, prawdziwie zaklęte. **

Kupić je chciał naiwny bogacz za dwa suwereny.

Puścili go w skarpetkach, cerowanych rosą.

W kieszeni znalazł potem skrzydła nietoperzy,

a buty gdzieś przepadły – poeta chodzi boso.

Przypisy (na życzenie):

*Asasello - demon z "Mistrza i Małgorzaty" M. Bułhakowa

** "But w butonierce" - Bruno Jasieński