z puentą za piętą

wiersz zamieścił na kobiecie -

cały się nie zmieścił,

no bo tyle chciał przekazać

w poemacie treści.

teraz puenta aż za piętę

wyszła i się szwęda,

jak nie przymierzając mara,

albo i przybłęda.

stylistycznych figur w tekście

cała masa była:

najpiękniejsza hiperbola

biust uwypukliła!

metafora się panoszy

tuż pod obojczykiem,

aż kobietę prawie całą

przeszywa dreszczykiem.

epitety, porównania,

onomatopeje -

od opuszków i paznokci

aż po wiotką szyję.

no bo przecież dobrze wiecie -

w wydawnictwach bieda!

może wierszyk na kobiecie

nareszcie się sprzeda!?

mnie wydaje się, że dzieło

będzie wiekopomne.

cóż, że kanwą nagie ciało

(powie ktoś: nieskromne).

cóż, że puenta się pałęta,

bo zbyt mała pięta!?

edytować zawsze można,

lecz o tym pamiętaj:

gdy się bierzesz do pisania

na niewieścim zadku,

pod uwagę weź element

takiego przypadku,

że do gustu przypaść może

gabaryt niewielki -

z małym polem do popisu

jego nosicielki.

bądź świadomy nasz poeto -

jej waga piórkowa.

gospodaruj więc oszczędnie

potencjałem słowa!