Z wyłamaniem myśli

Zza okna pada promień słoneczny,

Zakrywa cień, otula spojrzeniem.

Ja beztrosko siedzę, czuję odrealnienie.

Wraz ze mną mętlik, głowa wypełniona.

Gdyby tylko wiatr moje imię zawołał,

I w walcu zatańczył, starłby pył z serca.

Może kiedyś przyjdzie, siądzie obok ciszy,

I szeptem rozwieje ciężar trwałych myśli,

Zakrywając ranę, twardą niczym kamień.

Gdy powieki w poranku zanurzają pamięć,

Nieświadomy, że żywot kończy się nagle,

Czas minie —

Zobaczysz ostatnią kroplę deszczu.