z życiem po życiu

życie to narodziny i śmierć

fala dobija do piaszczystego brzegu

z wiatrem porwane ziarenka

zderzają się z plażą

budzi podziw w dłoni mały bursztyn

życie zatopione wieki temu

chyba się starzeje by nucić nadzieję

początku nie widać a tu koniec

pytam anioła stróża czy to ma sens

gdy upadniesz i nie znajdziesz drzwi powrotnych

sen na powiekach wisi

jak wiśnie w czekoladzie jabłko w sadzie

dziękuję za każdy poranek zaparzę herbaty

czuję pachnie jesienią liście żółkną spadają

życie toczy swój kult jednostki

tak jestem a za chwilę rozproszę ciszę

nieodłączny czas przynosi ukojenie zabarwiam twarz pokaż mi las

chciałbym zapytać ile jeszcze zostało

do domu

idę drogą daleko widzę drzwi

wielu odeszło wielu zostało

to nie koniec walki o przetrwanie