Za karę

Twoje palce rozpinają mnie powoli,

jakby ciało było księgą zakazaną,

a każda strona pachniała atramentem moich łez.

Za karę moje uda są klatką,

w której więzisz oddech.

Za karę moje piersi drżą

jak dwa noże rozgrzane do czerwoności.

Wgryzasz się we mnie tak głęboko,

że skóra staje się świątynią spalonego Boga.

Cisza kapie z sufitu

jak wosk,

który znaczy nasze imiona na skórze.

Za karę jestem ciemnością,

którą pijesz do dna.

Za karę ty jesteś ogniem,

który wchodzi we mnie bez pytania.

A kiedy krew spotyka szept,

wiem już —

że nie ma zbawienia,

jest tylko ten ciężar,

ten głód,

to nieodwołalne „tak”.