za kulisami
w mojej bajce on jak rycerz przy mnie stał.
z jedną twarzą, z ogniem w oczach
wnosił maj.
gruszek też mi nie przynosił z wierzb zerwanych,
tylko żyj mi, tak wciąż mówił,
zatroskany.
lato w dali, jesień nagość z drzew obnaża.
my jak liście pod nogami, w nas
dziś skaza.
rycerz umarł, zamiast niego chłop od pługa,
orze ciężko, a grunt twardy,
orze w strugach.
tak powstają maski, które dumnie wkłada.
jest aktorem, bywa królem,
nie przesadzaj,
tak dziś mówi, gdy w teatrze gra na scenie.
kicz, tandetę zamieniając
w przedstawienia.
Komentarze (5)
Aż strach zapytać: o kim to?
może o Tobie, kto to wie...
Stąd strach...
Bój się, bój...
Bój to był nasz ostatni...
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania