za miejscem

czasami czuję, że należało otworzyć drzwi,

nie zaglądać przez judasza, myśląc.

tu waga, tam ciężar.

w środku ułamek zapatrzeń odbity od niedokończonych

jednoaktówek

i przeświadczenie, że zabrakło odwagi

na pożyczenie kreacji.

zbudowania balkonu, by miał w co trafiać szlag.

zapadam się w fotelu, zamyślam.

nie wiem, po której stronie drzwi jestem.

każda jest obca.