za późno na śmierć

wyobrażenia zagnieździły się w mojej głowie

mocno wkopane zapuściły korzenie

że jeszcze

że nadal

zbieram resztki słów z pościeli

strzepuję okruchy chleba

na szybie rozkwitają kwiaty

wyrzeźbione lekką ręką mrozu

twoje właśnie przekwitły