Za trzy miesiące i sześć dni

Za trzy miesiące i sześć dni skończę dwadzieścia lat.

To dziwne, że to już, tak zaraz, ot tak...

Czy magicznie przekroczę wiek,

w którym zacznę być (o)sobą?

Czy jednak nadal będę tylko czyjąś ozdobą?

Czy moje CV będzie więcej warte?

Niż tylko:

"zdała wszystko"

"udziela korepetycji"

"nadal nie ma prawa jazdy"

"bawi się w teatralną gwiazdę"

"znowu nie ogarnęła pokoju"

"dzisiaj spóźniła się na zajęcia, bo nie przewidziała,

że pociąg zatrzyma się na nieplanowanym postoju".

Czy ktoś wpisze mi w rubrykę:

"niepewny, ale ma jakiś plan"?

Zamiast: "jeszcze się waha,

trochę odbija się od ścian".

Czy będę mówić pewnie: "tak, to ja"?

(Bez tego dopisku w głowie:

"albo jakaś gorsza kopia, wersja, gra".)

Za trzy miesiące i sześć dni-

czy coś się zmieni?

Czy tylko cyfra z przodu będzie większa?

A ja wciąż między "chcę"

a "nie wiem, czy się spełni"?

Czy dorosłość to moment,c zy stan zawieszenia?

Między "ogarniam życie" a "znowu nie mam pojęcia"?

Bo na razie uczę się świata jak wiersza na pamięć-

gubię sensy, zmieniam wersy, próbuję coś naprawić.

I może właśnie o to chodzi-

nie o punkt dojścia, nie o metę.

Tylko o to, by mówić własnym głosem-

nawet jeśli drżę przy tym secie.

14 IV 2026