Za wcześnie na samotność
Miękki fotel sam pod ścianą się przyczaił. Już w nim siedzieć tak z rozkoszą nie ma po co. Wieczór nie chce romantycznie świec rozpalić, aby dopić lampki wina późną nocą.
Czas latami wyjął z życia nam ochotę, aby w oczy swe spoglądać tak jak kiedyś. By się wstawiać mocą świeżych zauroczeń, by je w sobie aż do rana potem przeżyć.
Dziś samotność w tym fotelu — smutna dama — o miłości coś tam szepcze z rozrzewnieniem. Może dosyć już tęsknoty, zadumania? Czas pod rękę znowu chwycić przeznaczenie.
Bo na miłość przecież nigdy nie za późno. Nowych spojrzeń prosto w oczy, kilka westchnień… Przecież serca się od siebie tak nie różnią. Na samotność dla nich zawsze jest za wcześnie.
Komentarze (4)
Nie wiem, ale czytając, pomyślałam, że takie kawałki byłyby dobre dla pań w sanatoriach... wyrobiły u wszystkich opinie, że są takie spragnione miłości ''prawdziwych'' mężczyzn... a i pan, który je pisze, też sprawia wrażenie bywalca w takich przybytkach w nazwie zdrowotnych...
Wybacz, Marabut, ale śmiech mnie ogarnął od lektury tego wierszyka... xD
Widzę, że tutaj więcej gości z tego sanatorium miłości... xD
Grafomanko, nie będę na ten komentarz odpowiadał, bo na odpowiedź nie zasługuje. I szkoda, że sama siebie przestajesz szanować. O mnie pisz sobie, co chcesz. Ale moich gości, proszę, uszanuj.
Ja nadaję z Domu Spokojnej Starości.
5.
- Proszę Ja Ciebie -
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania