Za wcześnie na samotność

Miękki fotel sam pod ścianą się przyczaił. Już w nim siedzieć tak z rozkoszą nie ma po co. Wieczór nie chce romantycznie świec rozpalić, aby dopić lampki wina późną nocą.

 

Czas latami wyjął z życia nam ochotę, aby w oczy swe spoglądać tak jak kiedyś. By się wstawiać mocą świeżych zauroczeń, by je w sobie aż do rana potem przeżyć.

 

Dziś samotność w tym fotelu — smutna dama — o miłości coś tam szepcze z rozrzewnieniem. Może dosyć już tęsknoty, zadumania? Czas pod rękę znowu chwycić przeznaczenie.

 

Bo na miłość przecież nigdy nie za późno. Nowych spojrzeń prosto w oczy, kilka westchnień… Przecież serca się od siebie tak nie różnią. Na samotność dla nich zawsze jest za wcześnie.

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 2

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (4)

  • Grafomanka

    Nie wiem, ale czytając, pomyślałam, że takie kawałki byłyby dobre dla pań w sanatoriach... wyrobiły u wszystkich opinie, że są takie spragnione miłości ''prawdziwych'' mężczyzn... a i pan, który je pisze, też sprawia wrażenie bywalca w takich przybytkach w nazwie zdrowotnych...

    Wybacz, Marabut, ale śmiech mnie ogarnął od lektury tego wierszyka... xD

  • Grafomanka

    Widzę, że tutaj więcej gości z tego sanatorium miłości... xD

  • Marabut

    Grafomanko, nie będę na ten komentarz odpowiadał, bo na odpowiedź nie zasługuje. I szkoda, że sama siebie przestajesz szanować. O mnie pisz sobie, co chcesz. Ale moich gości, proszę, uszanuj.

  • Starszy Woźny

    Ja nadaję z Domu Spokojnej Starości.
    5.
    - Proszę Ja Ciebie -

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania