"Za Wszelką Ceną" Rozdział 7 - Edytowany

Czwartek od początku zapowiadał się inaczej niż poprzednie dni. Jeszcze przed szóstą Dawid i Grzesiek siedzieli przy pierwszej kawie, ale tym razem żaden z nich nie miał szczególnej ochoty przeciągać poranka. Mieli zaplanowaną konkretną robotę - wymianę siłownika przeciwwagi na jednej z obrabiarek. Kilka minut po szóstej odstawili kubki, zabrali potrzebne narzędzia, przygotowali wózki i ruszyli na halę. Po dojściu do maszyny niemal od razu weszli w rytm pracy. Najpierw ustawili głowicę w odpowiedniej pozycji. Dawid obserwował jej ruch na panelu, a Grzesiek stał przy maszynie i kontrolował położenie.

- Jeszcze kawałek - rzucił.

Dawid przesunął głowicę.

- Teraz?

Grzesiek przyjrzał się jej jeszcze raz.

- Dobra. Zostaw.

Podparli głowicę lewarkiem, upewnili się, że stoi stabilnie, a następnie wyłączyli maszynę i zabezpieczyli ją przed przypadkowym uruchomieniem. Dopiero wtedy zabrali się za właściwą pracę. Osłony jedna po drugiej trafiały na bok. Potem przyszła kolej na przewody hydrauliczne prowadzące do siłownika. Grzesiek wszedł głębiej w maszynę, a Dawid został przy wózku narzędziowym.

- Siedemnastkę.

Dawid bez słowa sięgnął po odpowiedni klucz i podał mu go. Po chwili z wnętrza maszyny ponownie wysunęła się ręka.

- Dziewiętnastkę.

Dawid zamienił narzędzie. Pracowali niemal bez rozmów. Nie dlatego, że coś było nie tak. Po latach wspólnej pracy zwyczajnie nie potrzebowali wielu słów. Jeden zazwyczaj wiedział, czego za chwilę będzie potrzebował drugi. Grzesiek odkręcał kolejne elementy, a Dawid odbierał śruby, uchwyty i fragmenty osłon, układając je po kolei na wózku.

- Trzymaj.

Dawid przejął od niego odkręcony przewód.

- Mam.

Po chwili sięgnął po kolejny klucz, zanim Grzesiek zdążył o niego poprosić. Ten wychylił głowę zza maszyny i spojrzał najpierw na narzędzie, potem na Dawida.

- To chciałem.

- Wiem.

Grzesiek zmrużył oczy.

- Czasem jednak się przydajesz.

Dawid nawet na niego nie spojrzał. Odłożył przewód na wózek i wskazał głową maszynę.

- Pracuj.

Grzesiek parsknął pod nosem.

- Zero wdzięczności.

- Za co?

- Za uznanie twoich kompetencji.

Dawid tylko pokręcił głową. Grzesiek z uśmiechem ponownie zniknął we wnętrzu maszyny. Pracowali dalej. Po kilku minutach Dawid właśnie odkładał na wózek kolejną odkręconą część, kiedy kątem oka zauważył kogoś idącego wzdłuż linii. Podniósł głowę. Magda. Szła w stronę biur znajdujących się po drugiej stronie hali. W jednej ręce trzymała cienką teczkę, drugą poprawiła identyfikator wiszący na smyczy. Kiedy znalazła się na wysokości maszyny, spojrzała w stronę Dawida. Ich wzrok spotkał się niemal od razu. Magda zwolniła na moment.

- Jak zwykle dziesiąta?

Dawid uśmiechnął się lekko.

- Tak jak zwykle.

Magda odwzajemniła uśmiech i ruszyła dalej. Całość trwała może kilka sekund. Dawid wrócił do wózka i sięgnął po kolejne narzędzie. Cisza obok niego trwała jednak podejrzanie długo. Uniósł głowę. Grzesiek stał oparty ręką o maszynę i patrzył za oddalającą się Magdą. Potem zerknął na zegarek, a na jego twarzy powoli pojawił się uśmiech.

Dawid spojrzał na niego.

- Co?

- Nic, absolutnie.

Grzesiek zrobił najbardziej niewinne spojrzenie, na jakie było go stać, po chwili nie wytrzymał i parsknął śmiechem.

- No proszę. Dziesiąta. Można według ciebie zegarki ustawiać.

Dawid oparł biodro o wózek i skrzyżował ręce na piersi.

- Zazdrościsz, że ktoś chce ze mną pić kawę?

- Tobie? - Grzesiek prychnął i sięgnął po leżący na wózku klucz. - Skąd.

- No właśnie widzę.

- Ja tylko podziwiam konsekwencję.

Dawid zmrużył oczy.

- Jaką znowu konsekwencję?

Grzesiek przez moment obracał klucz w dłoni, wyraźnie delektując się chwilą.

- Trzymasz poziom.

- Jaki poziom?

Kącik ust Grześka drgnął.

- Dojrzały.

Dawid patrzył na niego przez sekundę bez słowa. Potem powoli pokiwał głową.

- Aaa… Czyli idziemy w tę stronę.

Grzesiek wyszczerzył zęby.

- Ja tylko stwierdzam fakty.

Dawid zerknął w stronę hali.

- W porządku.

- Co?

- Nic.

Tym razem to Dawid się uśmiechnął. Grzesiek natychmiast spoważniał.

- Co?

Przez chwilę mierzyli się wzrokiem. Dawid pierwszy przerwał ciszę.

- Ania jest dzisiaj w pracy?

Grzesiek zesztywniał na ułamek sekundy.

- Jaka Ania?

Dawid prawie się roześmiał.

- O proszę. Nawet imienia zapomniał.

- Nie zapomniałem.

- Przed chwilą zapytałeś „jaka Ania”.

Grzesiek machnął ręką.

- Bo się zastanawiałem, o którą ci chodzi.

- Ilu znasz stażystów z prototypów o imieniu Ania?

- Dawid, weź pracuj.

Dawid oparł dłonie o wózek. Teraz już wyraźnie dobrze się bawił.

- Nie, nie. Przed chwilą było śmiesznie.

- Dalej jest.

- To dobrze. - Dawid pokiwał głową. - Bo ostatnio, jak ją zobaczyłeś, prawie wybiłeś sobie zęby o wózek. - Grzesiek prychnął.

- Potknąłem się.

- Wiem.

- Normalna rzecz.

- Oczywiście.

- Każdemu się zdarza.

Dawid przybrał przesadnie poważną minę.

- Szczególnie kiedy obok przechodzi młoda stażystka.

Grzesiek wskazał na niego kluczem.

- Ty się pilnuj.

- Ja?

- Ty.

Dawid rozłożył ręce.

- Przecież ja tylko piję kawę.

- Codziennie.

- Bo lubię kawę.

- O dziesiątej.

- Dobra pora.

- Z Magdą.

Dawid na moment zacisnął usta, próbując powstrzymać uśmiech.

- A ty lubisz młodsze. Każdy ma jakieś problemy.

Grzesiek aż cofnął głowę.

- Ja przynajmniej nie mam stałej godziny.

Dawid odpowiedział natychmiast:

- Nie. Ty masz stażystkę.

Grzesiek otworzył usta. Zamknął je. Przez chwilę patrzył na Dawida, szukając odpowiedzi. W końcu pokręcił głową.

- Jesteś debilem.

Dawid uśmiechnął się z satysfakcją.

- Jeden do zera.

- W twojej głowie.

- Najważniejsze, że prowadzę.

Grzesiek odłożył klucz na wózek.

- Dobra, Romeo. Podaj mi dziewiętnastkę.

Dawid spojrzał na niego.

- Romeo?

- Chcesz pracować czy dalej rozmawiać o kobietach?

Dawid podał mu klucz.

- Przypominam, że zacząłeś.

- I już żałuję.

- Słusznie.

Grzesiek zaśmiał się pod nosem i ponownie wszedł głębiej w maszynę. Po chwili znów było słychać tylko uderzenia odkładanych narzędzi, metaliczny dźwięk śrub i krótkie techniczne polecenia. Temat Magdy i Ani zniknął tak szybko, jak się pojawił. Przez następne kilkadziesiąt minut pracowali niemal bez przerwy. Kiedy zbliżała się dziesiąta, Dawid zerknął na zegarek. 9:57. Odłożył klucz na wózek i ściągnął rękawice. Grzesiek wychylił się zza maszyny.

- Co jest?

Dawid spojrzał na zegarek, a potem na niego.

- Nic.

- Aha.

- Co „aha”?

Grzesiek również zerknął na godzinę.

- Punktualny jesteś.

Dawid rzucił rękawice na wózek.

- Chcesz coś z automatu?

- Nie.

- To się nie odzywaj.

Grzesiek uśmiechnął się pod nosem.

- Miłej kawusi.

Dawid ruszył w stronę stołówki, ale po dwóch krokach zatrzymał się i odwrócił.

- Jak będę wracał, mogę sprawdzić, czy Ania jest u siebie.

Grzesiek wyprostował się.

- Idź już.

Dawid roześmiał się i ruszył dalej. Magda już była na stołówce.

Stała przy ekspresie z kubkiem w dłoni i kiedy zobaczyła wchodzącego Dawida, zerknęła na zegar wiszący na ścianie.

- Punktualnie.

Dawid podszedł bliżej.

- Jeszcze chwila i Grzesiek naprawdę zacznie według mnie ustawiać zegarek.

Magda uniosła brwi.

- Grzesiek?

- Długa historia.

- Mamy pół godziny.

- Aż tak długa nie jest.

Magda zaśmiała się i zrobiła mu miejsce przy ekspresie. Dawid postawił swój kubek. Kilka minut później siedzieli przy stoliku. Rozmowa zaczęła się jak zwykle od pracy. Magda opowiedziała o poranku spędzonym na załatwianiu kilku spraw, które ktoś przed jej przyjściem odkładał przez dłuższy czas. Dawid oparł się wygodniej o krzesło.

- I dopiero jesteś tutaj czwarty dzień.

- Właśnie dlatego wolę załatwiać takie rzeczy od razu.

- Nie boisz się, że komuś nadepniesz na odcisk?

Magda lekko wzruszyła ramionami.

- Jeśli coś nie działa, to wolę powiedzieć o tym normalnie i spróbować rozwiązać problem, niż przez trzy tygodnie udawać, że go nie ma.

Dawid przyjrzał jej się przez chwilę.

- Czyli konkretnie.

- Raczej jasno. - Magda upiła łyk latte. - Nie lubię zgadywania. Ani w pracy, ani poza nią.

Powiedziała to spokojnie, bez większego nacisku, po czym odstawiła kubek. Dawid uśmiechnął się lekko.

- Przynajmniej wiadomo, na czym człowiek stoi.

- Dokładnie.

Rozmowa szybko zeszła na lżejsze tematy. Jeszcze kilka minut rozmawiali o pierwszym tygodniu Magdy w firmie, ludziach, których zdążyła poznać, i o tym, jak długo zajmuje nauczenie się wszystkich nazwisk. Kiedy Dawid dopił kawę, zerknął na zegarek.

- Muszę wracać, Grzesiek pewnie już wrócił ze śniadania i zaczął pracować sam.

Magda uniosła brwi.

- I to bezpieczne?

Dawid wstał od stolika.

- Dopóki żadna stażystka nie przechodzi obok, powinien sobie poradzić.

Magda spojrzała na niego zaskoczona, a po sekundzie parsknęła śmiechem.

- Nawet nie pytam.

- I bardzo dobrze.

Dawid zabrał kubek.

- To co? Jutro dziesiąta?

Magda spojrzała mu w oczy.

- Jak zwykle.

Dawid uśmiechnął się.

- Jak zwykle.

Wyszedł ze stołówki i ruszył w stronę hali. Trzecia wspólna kawa nie różniła się szczególnie od poprzednich. I chyba właśnie dlatego oboje przestali już zastanawiać się, czy następnego dnia znowu się spotkają.