"Za Wszelką Cenę" Rozdział 21

Poniedziałkowy poranek. Magda zaparkowała samochód przed zakładem i przez chwilę siedziała, przeglądając powiadomienia na telefonie. Nie było wśród nich żadnej wiadomości od Dawida. Uśmiechnęła się do siebie. Przecież nie miał powodu pisać – pomyślała. Schowała telefon do torebki i wysiadła. Przez cały weekend próbowała przekonać samą siebie, że niepotrzebnie przejęła się jego piątkowym zachowaniem. Dawid miał ciężki dzień, był zdenerwowany, spieszył się do pracy. Nic niezwykłego. A jednak wczoraj wieczorem po raz pierwszy dopuściła do siebie myśl, że może zaczynać się w nim zakochiwać. Nie potrafiła jej już tak po prostu odrzucić. Idąc w stronę wejścia, przypomniała sobie zasadę, której zawsze starała się przestrzegać. Nie angażować się w relacje, które mogą kogoś skrzywdzić. Dawid był żonaty. Miał dziecko. O tym wiedziała od początku. Rozsądek podpowiadał jej, żeby zachowała dystans. Tylko że tym razem coraz trudniej było jej go utrzymać. Zawsze wiedziałaś, kiedy odpuścić. Poprawiła pasek torebki na ramieniu. Ale co, jeśli tym razem powinnaś w końcu pomyśleć również o sobie? Zatrzymała się przed drzwiami. A jeśli to właśnie on jest tym mężczyzną, na którego tak długo czekałaś? Ta myśl przestraszyła ją bardziej niż wszystkie poprzednie. Wzięła głębszy oddech i weszła do środka.

Dawid siedział przy komputerze w warsztacie, kiedy Grzesiek położył przed nim kartkę.

- Zamknąłeś te zlecenia napraw?

- Jakie?

- Te, o których mówiłem w piątek.

- Aaa, tak. Zamknąłem.

Grzesiek spojrzał na monitor.

- To dlaczego ich nie widzę w historii napraw?

- Bo źle patrzysz.

- Aha.

- Mówiłem ci już kiedyś, że powinieneś częściej używać mózgu?

- Mówiłeś. Ale podobno nie można mieć wszystkiego.

Dawid roześmiał się.

- Przynajmniej jesteś świadomy swoich ograniczeń.

- Dokładnie. Dobra, chodź. Mamy jeszcze jedno zgłoszenie.

Wyszli z warsztatu. Kiedy przechodzili korytarzem prowadzącym w stronę hali, z naprzeciwka pojawiła się Magda. Na widok Dawida od razu się uśmiechnęła.

- Cześć.

- O, cześć. Jak tam po weekendzie?

- Dobrze. A u ciebie?

- Zdecydowanie lepiej niż w piątek.

- To widać.

Dawid roześmiał się.

- Aż tak źle wyglądałem?

- Powiedzmy, że nie sprawiałeś wrażenia człowieka zachwyconego życiem.

- Bo nie byłem. Ale już mi przeszło.

Magda spojrzała na niego i poczuła znajomą przyjemność. Znowu był sobą. Uśmiechnięty, swobodny, gotowy do żartów.

- To dobrze - odpowiedziała.

Przez chwilę patrzyli na siebie.

- Będziesz dzisiaj o dziesiątej? - zapytała.

- Jasne. O ile jakaś maszyna znowu nie postanowi zepsuć mi dnia.

- To trzymam kciuki.

- Dzięki. Przydadzą się.

Magda ruszyła dalej. Dawid odprowadził ją wzrokiem, po czym zwrócił się do Grześka.

- No dobra, chodź.

Grzesiek spojrzał na niego z uśmiechem.

- Widzę, że poniedziałek od razu przyjemniejszy.

- Nawet nie zaczynaj.

- Przecież nic nie mówię.

- I bardzo dobrze.

Ruszyli w stronę hali. Magda tymczasem skręciła do swojego biura. Nie potrafiła powstrzymać uśmiechu. Przez cały weekend zastanawiała się, czy coś się między nimi zmieniło. A wystarczyło kilka zdań, żeby poczuła ulgę. Właśnie wtedy zrozumiała, że nie chce już dłużej udawać przed sobą, że Dawid jest dla niej tylko kolegą. Nie wiedziała jeszcze, co z tym zrobi. Ale wiedziała, że nie chce rezygnować z jego bliskości.

O dziesiątej Dawid pojawił się w stołówce. Magda siedziała już przy ich stoliku.

- No proszę - powiedziała z uśmiechem. - Tym razem punktualnie.

- Widzisz? Potrafię, jak chcę.

- Czyli w piątek ci się nie chciało?

Dawid usiadł naprzeciwko niej.

- W piątek chciałem tylko jednego. Żeby ktoś zabrał ode mnie tę cholerną obrabiarkę.

Magda roześmiała się.

- Aż tak cię wymęczyła?

- Nawet mi nie przypominaj. Zwykła wymiana śruby napędowej. Trzy, cztery godziny roboty. A wyszedł z tego prawie cały dzień.

- Ale skończyliście?

- Skończyliśmy. I mam nadzieję, że przez najbliższy miesiąc nie będę musiał jej oglądać.

- Czyli dzisiaj mogę liczyć na lepsze towarzystwo?

Dawid spojrzał na nią z rozbawieniem.

- Aż tak kiepsko było w piątek?

Magda wzruszyła lekko ramionami.

- Powiedzmy, że byłeś trochę nieobecny.

- No, przyznaję. Miałem wtedy głowę pełną roboty.

- Wiem.

Przez chwilę mieszała łyżeczką swoje latte.

- Nawet zastanawiałam się, czy przypadkiem mnie nie unikasz.

Dawid uniósł brwi.

- Ciebie? Dlaczego?

- Nie wiem.

Uśmiechnęła się, ale tym razem nie odwróciła wzroku.

- Może trochę za bardzo przyzwyczaiłam się do naszych spotkań.

Dawid oparł się wygodniej.

- Ja też. Kawa bez ciebie już chyba nie smakuje tak samo.

Magda zaśmiała się cicho.

- Czyli jednak jestem do czegoś potrzebna.

- Oczywiście. Ktoś musi mnie wysłuchiwać.

- Aż tak ciężki ze mnie przypadek?

- Nie z ciebie. Ze mnie.

Oboje się roześmiali. Magda upiła łyk kawy. Przez chwilę obserwowała Dawida. Siedział rozluźniony, uśmiechnięty, zupełnie inny niż w piątek. Przypomniała sobie własne niedzielne rozmyślania. Jeszcze kilka dni temu w podobnym momencie zapewne zażartowałaby i zmieniła temat. Tym razem nie chciała.

- Wiesz, Dawid...

- No?

Przez moment się zawahała. Mogła jeszcze się wycofać. Powiedzieć coś zupełnie zwyczajnego. Zamiast tego uśmiechnęła się lekko.

- Trochę mi ciebie brakowało przez weekend.

Dawid spojrzał na nią. Nie spodziewał się takiej odpowiedzi.

- Naprawdę?

- Naprawdę.

Powiedziała to spokojnie, patrząc mu w oczy. Dawid poczuł przyjemne ciepło. Nie pamiętał, kiedy ostatnio usłyszał coś podobnego w tak niespodziewanym momencie. Uśmiechnął się.

- No to dobrze, że już poniedziałek.

Magda odwzajemniła uśmiech.

- Też tak uważam.

Przez kilka sekund żadne z nich nic nie mówiło. Dawid pierwszy sięgnął po kubek.

- W takim razie chyba nie możemy dopuścić do tego, żeby kawa o dziesiątej znowu przepadła.

- Chyba nie - odpowiedziała Magda.

Rozmowa potoczyła się dalej. Opowiedzieli sobie, jak spędzili weekend. Dawid wspomniał o wyjściu z Laurą i synem do parku, a Magda o niedzielnym obiedzie u rodziców. Żadne z nich nie wróciło już do jej wcześniejszych słów. Ale oboje je pamiętali.

Kiedy Dawid wrócił do warsztatu, Grzesiek siedział przy komputerze.

- No i jak tam? - zapytał, nie odrywając wzroku od monitora.

- Co?

- Kawa.

- Dobra.

- Tylko dobra?

Dawid uśmiechnął się pod nosem.

- Bardzo dobra. Zadowolony?

- Teraz tak.

Grzesiek odwrócił się na krześle.

- A tak serio, stary. Pamiętasz, co ci ostatnio mówiłem?

Uśmiech Dawida nieco przygasł.

- Pamiętam.

- To dobrze.

Grzesiek nie ciągnął tematu. Wstał i sięgnął po dokumentację leżącą na stole.

- Dobra, chodź. Mamy jeszcze robotę.

Dawid ruszył za nim. Przez następną godzinę zajmowali się bieżącymi zgłoszeniami. Wszystko przebiegało spokojnie. Żadnych większych awarii, żadnych niespodzianek. A jednak Dawid co jakiś czas wracał myślami do rozmowy z Magdą. „Trochę mi ciebie brakowało przez weekend”. Wypowiedziała te słowa zupełnie inaczej niż wszystkie wcześniejsze żarty. Nie próbowała się z nich wycofać. Patrzyła mu prosto w oczy. I właśnie to podobało mu się najbardziej. Sama świadomość, że atrakcyjna kobieta myślała o nim przez weekend, sprawiała mu przyjemność. Nie chciał tego przed sobą ukrywać. Ale teraz, kiedy emocje trochę opadły, przypomniał sobie ostrzeżenie Grześka. Może rzeczywiście miał rację? Przecież Magda coraz częściej szukała jego towarzystwa. Zaprosiła go na spacer, pamiętała szczegóły ich rozmów, a teraz otwarcie powiedziała, że za nim tęskniła. I on sam nie pozostawał wobec tego obojętny. Lubił, kiedy się uśmiechała. Lubił jej spojrzenia. Coraz częściej łapał się na tym, że czeka na kolejne spotkanie. Nie była już dla niego jedynie nową dziewczyną z HR-u. Dawid zatrzymał się na chwilę przy warsztatowym stole. Jeśli naprawdę chodzi tylko o koleżeństwo, dlaczego jej słowa sprawiły mi aż taką przyjemność? Nie znalazł odpowiedzi. Ale po raz pierwszy pomyślał, że być może Grzesiek dostrzegł coś, czego on sam jeszcze nie chciał zauważyć.

- Dawid!

Odwrócił się.

- No?

- Masz te części czy nie?

- Przecież mówiłem, że mam.

- No to daj je! Chce wymienić je w końcu.

Dawid westchnął i podał Grześkowi podzespołu układu pneumatycznego.

- Człowieku, ty beze mnie naprawdę byś zginął.

- Dlatego cię trzymam blisko.

- Bardzo romantyczne.

Grzesiek roześmiał się i wrócił do swojej pracy. Potem sięgnął po telefon. Otworzył wiadomości. Na ekranie zobaczył rozmowę z Magdą. Przez chwilę patrzył na ostatnie wiadomości, przypominając sobie jej poranny uśmiech. Mógł do niej napisać. Nie potrzebował żadnego szczególnego powodu. Przecież już wcześniej wymieniali wiadomości. A jednak tym razem miał świadomość, że nie chodzi mu o żadną konkretną sprawę. Po prostu chciał jeszcze z nią porozmawiać. Zablokował ekran i odłożył telefon na wózek narzędziowy. Wrócił do naprawy. Kilka minut później ponownie zerknął w jego stronę. Sięgnął po niego, odblokował ekran i jeszcze raz otworzył rozmowę z Magdą. Tym razem nie odkładał telefonu.